Bjarni Þorsteinsson varð sóknarprestur Siglufjarðar árið 1888. Ný
timburkirkja með turni var byggð á Eyrinni 1892 fyrir tilstilli hans en
kirkjur höfðu staðið úti á Hvanneyrarhól frá 1614 (þar var og er enn
sjálft prestsetrið).
Þegar kaupstaðurinn fór að vaxa verulega á Norðmannatímanum, á öðrum
áratug 20. aldar, lét sr. Bjarni mjög til sín taka í skipulagsmálum og
stjórn hins unga bæjarfélags. Af einstakri atorku og framsýni var hann
frumkvöðullinn í öllum helstu framfaramálum staðarins, hvort sem það
var bygging skólahúss og rafveitu 1913, öflun kaupstaðarréttinda 1918
eða bygging hinnar glæsilegu steinkirkju 1932, svo nokkur dæmi séu
nefnd. Hann var hinn óumdeildi foringi bæði í andlegum og veraldlegum
málum Siglfirðinga.
Þekktastur
er þó sr. Bjarni fyrir störf sín að tónlistarmálum. Auk þess að vera
gott tónskáld safnaði hann og bjargaði frá gleymsku íslenskum þjóðlögum
og gaf út á mikilli bók árið 1909. Það afrek eitt dygði til að halda
nafni hans á lofti um aldur og ævi. Hann lést árið 1938.
