Skeggjabrekkudalur er nokkuð langur; hann liggur frá norðaustri til suðvesturs. Dalurinn er mjög grösugur og eitt allra vinsælasta útivistarsvæði Ólafsfirðinga, enda var hann gerður að friðlýstum fólkvangi 1984 í tilefni af hundrað ára byggð í Horninu, en þar stendur kaupstaðurinn nú. Dalurinn er gróinn víða upp á fjallstoppa. Mest ber á allskonar lynggróðri í neðanverðum dalnum og einstaka birkihrísla sést, en vegna snjóþunga skríður þessi gróður með jörðu. Berjaspretta er oft góð í dalnum og þá aðallega aðalbláber og krækiber og sækir fólk mikið þangað til útiveru, enda eru gönguleiðir um dalinn auðveldar.
Raunar skiptist dalurinn í tvennt og er sá hluti sem er vestan við á kallaður Skeggjabrekkudalur en austurhlutinn Garðsdalur. Tveir sveitarbæir standa hvor sínumegin við ána rétt áður en hún fellur í Ólafsfjarðarvatn; heitir sá sem er norðan við ána Skeggjabrekka og stendur á hól sem blasir við frá kaupstaðnum. Þar er mjög fagurt útsýni á góðviðrisdögum. Í landi Skeggjabrekku er nú golfvöllur Ólafsfirðinga. Sunnan við ána stendur bærinn Garður og er áin við hann kennd. Garðsá var virkjuð árið 1942 og var lengivel eina raforkuverið sem veitti Ólafsfirðingum orku, en með tilkomu Skeiðfossvirkjunar í Fljótum var lögð lína yfir Lágheiði og síðar með hringtengingu landsins um Dranga frá Dalvík. Virkjunin var í eigu Ólafsfjarðarkaupstaðar en síðar seld Rafmagnsveitum ríkisins sem nú starfrækja hana.
Árið 1944 er ráðist í það stórvirki að bora eftir heitu vatni en á Skeggjabrekkudal voru heitar lindir. Tilraunin gekk vel og nægt vatn fékkst til að hita upp öll hús á Ólafsfirði og mun Ólafsfjörður vera fyrsti kaupstaður á landinu þar sem öll hús voru hituð upp með jarðvarma. Dugði þetta fram til ársins 1974 er ný hola var tekin í notkun í Ósbrekkulandi um hálfan kílómeter frá kaupstaðnum. Dalurinn afmarkast af Ósbrekkufjalli að vestan og Garðshyrnu að austan. Dalurinn blasir allur við frá Ólafsfjarðarkaupstað. Um miðjan dalinn hefur skriðufall stíflað hann en áin síðan brotið sér leið í gegn. Skriða þessi er í daglegu tali nefnd Hólar. Þegar komið er fram fyrir Hóla er oft mikil veðursæld. Hólarnir skýla vel fyrir hafgolunni sem er iðulega mikil á heitum dögum og þar er því oft logn og hiti á sólríkum dögum og er þar graslendi nokkurt.
Á vetrum er dalurinn sannkölluð paradís fyrir gönguskíðafólk og þegar sól hækkar á lofti er oft margt um manninn á dalnum. Þá er hann mikið farinn af vélsleðamönnum, enda auðveld leið hvort heldur er í Héðinsfjörð eða Siglufjörð.Botnaleið
Þegar farið er til Héðinsfjarðar, Fljóta eða Siglufjarðar frá Ólafsfirði er mjög skemmtilegt að fara um Skeggjabrekkudal og nefnist þá leiðin Botnaleið. Ef farið er að sumri til er lagt upp frá brúnni yfir Garðsá, en þaðan liggur vegur fram að hitaveituholum á Skeggjabrekkudal og er hann fær öllum bílum. Ef farið er á skíðum er gjarnan lagt upp frá skála golfmanna í Skeggjabrekku. Dalurinn er mjög greiðfær og gegnið er á grónum grundum vestan árinnar. Á hægri hönd er Ósbrekkufjall með Skeggjabrekkuhyrnu er nær upp í 901 m. en á vinstri hönd Garðshyrna, 425 m., og Auðnahyrna, 805 m.
Skarðið sem myndast í fjallseggina og farið er um er nefnt Sandskarð af Ólafsfirðinum en Fljótamenn nota nafnið um skarðið sem er á milli Héðinsfjarðar og Fljóta. Á uppdrætti heitir fyrrnefnda skarðið Sandskarð og nota ég það hér. Mjög stutt er á milli þessara tveggja skarða og gæti það orsakað nafnabrenglið.
Þegar komið er fram í Hóla taka við grónar grundir en þær geta oft verið blautar þannig að betra er að halda sig nær fjallinu að vestan.
Leiðin fram dalinn fer nú smám saman hækkandi og síðasti hlutinn er töluvert brattur en mjög vel göngufær. Gengið er á stórum melöldum beint fram úr dalnum og er upp á þær er komið er snúið til norðvesturs í átt að skarðinu og nefnast þar Hálsar. Auðvelt er að fara með hesta enda nota hestamenn dalinn mikið til útreiða og til heimsókna í Fljót og Siglufjörð. Gangan upp í skarðið tekur tvo til þrjá tíma.
Þegar upp er komið er mjög víðsýnt út Ólafsfjörð í átt að Gjögrum og niður Héðinsfjörð. Í skarðinu eru staurar og er vír strengdur á milli þeirra og er verið að kanna ísingu því komið hefur til greina að leggja raflínu til Siglufjarðar.
Leiðin er nefnd Botnaleið vegna þess að ef fara á til Siglufjarðar er farið Héðinsfjarðarbotn. En stutt er líka yfir til Fljótamanna. Ef gengið er með fjallinu á vinstri hönd eftir að komið er í gegnum skarðið er fljótlega komið að skarði sem liggur til Fljóta og þeir nefna Sandskarð eins og áður er getið og er þá komið niður í Ólafsfjarðardal. Eins og áður sagði er umferð um dalinn mjög mikil á sumrum af fólki á leið til og frá Ólafsfirði og á vetrum af skíða- og vélsleðafólki, en aðgát skal höfð er farið er um dalinn að vetri því eins og flestir dalir Ólafsfjarðar eru snjóflóð tíð. Ganga til Fljóta tekur um fjóra til fimm tíma, til Siglufjarðar um fimm til sex tíma og niður að sjó í Héðinsfirði um fimm til sex tíma.
